اندیشمندِ سیستم‌ها

در پراتو، در توسکانا زندگی می‌کنم، همان‌جا که به دنیا آمدم و بزرگ شدم. با سارا ازدواج کردم، و به‌تازگی با آمدنِ آله‌گرا سه‌نفره شدیم: این چیزی است که بیش از همه مرا تغییر داده، آن هم به سمتِ بهتر. اولویت‌هایت را مرتب می‌کند، بی‌آنکه از تو اجازه بخواهد.

تا مغزِ استخوان توسکانایی‌ام: رک، کمی طعنه‌زن، و آلرژیک به چیزهای پُف‌کرده و اغراق‌آمیز. وقتی چیزی جور درنمی‌آید می‌گویمش، و معمولاً همان‌طور که هست می‌گویمش.

زیاد می‌خوانم، و می‌نویسم. «هنرِ ویولن دوم» کتابِ دومِ من است، و همین حالا کتابِ دیگری هم در دست دارم، دربارهٔ تفکر سیستمی، همان که هر روز در کار به کارش می‌برم. نوشتن شیوه‌ای است که با آن به‌راستی می‌فهمم چه فکر می‌کنم.

بیرون از کتاب‌ها و صفحه‌نمایش‌ها، دلم می‌خواهد داستان‌های واقعی‌ای را که سازوکاری در خود پنهان کرده‌اند، موسیقی، ورزش، و آن گفت‌وگوهایی که از یک پرسشِ ناخوشایند آغاز می‌شوند و دیگر تمامی ندارند. بهترین ایده‌ها، معمولاً، همان‌جا سر می‌رسند.

اگر رشته‌ای باشد که کار و کتاب‌ها و باقیِ زندگی را به هم پیوند بزند، همین است: فهمیدنِ اینکه چیزها به‌راستی چطور کار می‌کنند، بی‌آنکه به روایتِ آسان قانع شوم. این برای یک شرکت صدق می‌کند، برای یک داستان، و گاهی حتی برای خودِ من.