هنرِ
ویولن دوم

چگونه نفرات دوم چیزی را ساختند که ما به نامِ نفرات اول به یاد می‌آوریم

ماریو چو نخستین رایانهٔ ایتالیایی را در دلِ شرکتِ اولیوتی (Olivetti) ساخت. فراری‌هایی را که می‌بردند، مائورو فورگیری طراحی می‌کرد. ساختارِ DNA به لطفِ روزالیند فرانکلین خوانا شد. میکی‌موس را اوب آیورکس کشید. اما جهان نام‌های دیگری را به یاد می‌آورد. ده داستان دربارهٔ کسانی که چیزی را ساختند که ما به نامِ دیگری به خاطر می‌سپاریم.

خرید از آمازون←

از ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶ در دسترس
جلد سخت، جلد شومیز و کتابِ الکترونیکی

کتاب

چرا این کتاب

چیزهایی را که به یاد می‌آوریم اغلب کسِ دیگری ساخته است. ماریو چو و نخستین رایانهٔ ایتالیایی. مائورو فورگیری و فراری‌هایی که می‌بردند. روزالیند فرانکلین و ساختارِ DNA. ده داستانِ واقعی، روایت‌شده همچون یک رمان، دربارهٔ کسانی که چیزی را ساختند که تاریخ به نامِ دیگری به یاد می‌آورد.

به دنبالِ مقصر نیستم، و این کتابی دربارهٔ بی‌عدالتی نیست. آنچه برایم مهم است خودِ سازوکار است: اینکه چگونه حافظهٔ جمعی یک ماجرا را چنان ساده می‌کند که تا یک نامِ تنها فرومی‌کاهدش، و چه می‌شود وقتی از همان روایت همچون الگویی برای فهمِ موفقیت بهره می‌بریم. چون الگوهای نادرست به تصمیم‌های نادرست می‌انجامند، چه در کسب‌وکار و چه در زندگی.

این کتاب را نوشتم چون هر روز در کارم آن را می‌بینم: نتیجه‌ها از سیستم‌ها و رابطه‌ها زاده می‌شوند، نه از قهرمانانِ منفرد. این کتاب همان ایده است، روایت‌شده از زبانِ ده نفری که هرگز در کانون قرارشان نداده‌ای.